صلاح امّت اسلامى است . بدينسان امام حسن ( ع ) رهبرى جناح سياسى نيرومندى را بر ضدّ معاويه بر عهده گرفت و پيروان خود را در هر گوشه و كنار رهبرى نموده و صفوف آنان را نظم مىبخشيد و در برابر موج نيرنگ و توطئه معاويه از آنان دفاع مىكرد و در عين حال از طريق نامه يا از طريق شاگردان برجستهء خود به نشر فرهنگ اصيل اسلامى در سراسر مملكت اسلامى مىپرداخت و يا از طريق خطابه‌هايى كه در ايّام حجّ و ساير مواقع در حضور مردم ايراد مىفرمود به اين امر مهمّ همّت مىگمارد و رهبرى نهضت اصيل فرهنگى را نيز بر عهده داشت و از اين طريق متوجّه مىشويم كه چرا امام شهر مدينه را براى اقامت خود بر گزيد ، چون مدينه جايگاه انصار و فرزندان آنان بود كه ايشان از نظر فكرى مقتداى مسلمانان بودند و هر كس كه به رهبرى انصار دست مىيافت ، عملا رهبر امّت اسلامى به شمار مىرفت . ويژگيهاى والاى اخلاقى : امام حسن ( ع ) در زهد و عبادت يگانه بود ، 25 بار پياده حج بجاى آورد و همواره زبان مباركش به ذكر حقّ گويا بود ، هر گاه خدا را ياد مىكرد ، مىگريست و هنگام وضو از شوق ديدار و خوف حضور زانوانش به لرزه مىافتاد و رخسار مباركش زرد مىشد . بخشش و كرم آن حضرت آنقدر زياد بود كه دو بار تمام دارايى خود را ميان مردم قسمت كرد ، به طورى كه هيچ چيز براى خود آن حضرت نماند و يك بار هم نيم دارايى خود را به فقرا انفاق كرد ، در بارهء ظاهر آن حضرت گفته‌اند : در صورت و سيرت بسيار شبيه جدّ بزرگوار خود رسول خدا ( ص ) بود ، سيمايش سپيد مايل به سرخ ، چشمانش فراخ و جذّاب ، گونه‌هايش لاغر ، ريشش انبوه و گيسوانش مجعّد بود ، گردنى سپيد و برافراشته و اندامى زيبا و چهار شانه با قامتى ميانه و معتدل داشت و با آن چهره مليح و جذّاب از خوش‌سيماترين مردم به شمار مىرفت ، بطورى كه هيچ كس از ديدار او سير نمىشد و همه تحت تأثير ابّهت آن حضرت قرار مىگرفتند و به همين جهت بسيار در نزد مردم محبوب بود .